Roman Piotrowski
Biografia
Roman Piotrowski urodził się 21 stycznia 1895 w Nowym Targu i zmarł 17 grudnia 1988 w Warszawie. Był polskim architektem i politykiem.
Studiował architekturę na Politechnice Lwowskiej, potem na Politechnice Warszawskiej, ukończył studia w 1924 roku. W latach 1921–1935 był asystentem Instytutu Architektury UW. Związany był z grupą Praesens.
W latach 1930–1933 był inżynierem-architektem w przedsiębiorstwie Budozus i współprojektował osiedle domków jednorodzinnych ZUS na Żoliborzu (1935). W latach 1934–1944 obejmował kierownictwo techniczne w Towarzystwie Osiedli Robotniczych (TOR). Był członkiem zespołu, który zaprojektował pierwszą kolonię zbudowanego przez TOR na Koleosiedla im. Stefana Żeromskiego, znajdującą się między ulicami Obozową i Bolecha.
W czasie II wojny światowej był kierownikiem technicznym Społecznego Przedsiębiorstwa Budowlanego działającego przy Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej (WSM). Uczestniczył w pracach powołanej przy WSM w 1940 Pracowni Architektoniczno-Urbanistycznej (PAU). Od 1945 do 1949 był kierownikiem Biura Odbudowy Stolicy, a w latach 1945–1947 był również wiceprezydentem m. st. Warszawy. W okresie 1947–1949 piastował urząd komisarza odbudowy Warszawy przy Ministrze Odbudowy, od 1947 był członkiem Naczelnej Rady Odbudowy m. st. Warszawy.
W 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a od 1948 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1948 wiceminister Ministerstwa Odbudowy, następnie od 1949 podsekretarz stanu, a następnie kierownik Ministerstwa Budownictwa. Od 11 stycznia 1951 do 11 lipca 1956 minister budownictwa miast i osiedli, następnie w 1956 wiceminister i podsekretarz stanu Ministerstwa Budownictwa. Pełnił mandat poselski do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL kadencji.
W latach 1956–1961 pełnił funkcję ambasadora PRL w Niemczech Wschodnich.
23 sierpnia 1980 dołączył do apelu 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu z protestującymi robotnikami.
Zmarł w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe (kwatera C39-9-6).
Życie prywatne: Był mężem Anatolii Hryniewickiej-Piotrowskiej.