Leopold Albin Gebel
Biografia
Leopold Albin Gebel urodził się 20 sierpnia 1889 roku w Nowym Targu jako syn Franciszka, podurzędnika sądowego. Po ukończeniu C.K. III Gimnazjum w Krakowie w 1909 roku studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego (1909–1913) i był absolwentem Wydziału Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.
Jako kadet rezerwy c.k. armii od stycznia 1914 został mianowany chorążym rezerwy i przydzielony do 20. pułku piechoty. W trakcie I wojny światowej działał w konspiracyjnej organizacji „Wolność” (współpracował m.in. z Józefem Gizą). Pod koniec wojny, w październiku/listopadzie 1918, jako porucznik pełnił funkcję adiutanta batalionu zapasowego 20. pułku piechoty, kierował w Tarnowie przewrotem wojskowym.
Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. 3 maja 1922 roku zweryfikowano go w stopniu majora z dniem 1 czerwca 1919 roku i 494. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1924 roku został przydzielony do 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu, jednocześnie odkomenderowano go do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na IV Kurs Doszkolenia. 15 października 1925 ukończył kurs i został przydzielony do Inspektoratu Armii Nr IV w Krakowie na stanowisko referenta. W 1928 roku dowodził I batalionu 38. Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich w Przemyślu. 12 marca 1929 roku przeniesiony został do 20. pułku piechoty w Krakowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 24 grudnia 1929 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem od 1 stycznia 1930 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 roku pełnił służbę w Biurze Administracji Armii Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisku zastępcy szefa biura.
Równocześnie, będąc podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930, zajmował 1. lokatę w korpusie oficerów administracji, grupa administracyjna, oraz pełnił funkcję sekretarza Tymczasowego Komitetu Doradczo‑Naukowego, ciała powołanego w 1933. Poza służbą wojskową był aktywny społecznie: przewodniczył Komitetowi Budowy Kościoła Matki Bożej Ostrobramskiej w Boernerowie i był prezesem Klubu Sportowego Warszawianka.
Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej 1939, po czym przedostał się na Zachód. Po wojnie osiadł na emigracji w Wielkiej Brytanii i zmarł 15 lipca 1954 w Londynie.