Józef Karol Kaczmarczyk
Biografia
Józef Karol Kaczmarczyk urodził się 1 września 1871 w Nowym Targu jako syn Franciszka i Katarzyny ze Studentowiczów. W Krakowie ukończył Gimnazjum św. Jacka, a następnie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego, równocześnie studiując na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Po święceniach w 1894 r. pracował w parafii św. Macieja w Andrychowie; w latach 1895–1901 był kapelanem i kierownikiem szkoły w Schronisku dla Chłopców Księcia Aleksandra Lubomirskiego w Krakowie. W 1899 obronił doktorat z teologii na UJ pt. Przedmiot najwyższego szczęścia. W latach 1901–1910 był wicerektorem krakowskiego seminarium duchownego, w 1903 habilitował się na podstawie pracy Ireneusz z Lugdunu, a nasze Ewangelie. Studium krytyczne.
Od 1910 pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim, został profesorem nadzwyczajnym, a w 1917 profesorem zwyczajnym. W latach 1918/1919, 1920/1921, 1927/1928 i 1930/1931 pełnił funkcję dziekana Wydziału Teologicznego UJ.
Wykładał Pismo Święte Nowego Testamentu i opublikował m.in. prace Bóstwo Chrystusa istotą Ewangelii (1910), Ewangelie. Studium krytyczne (1915), Męka Jezusa Chrystusa podług czterech Ewangelii (1932), Charakter Jezusa Chrystusa (1935), Wykład Modlitwy Pańskiej (1935).
Był członkiem Komisji Artystycznej przy krakowskiej Kurii Metropolitalnej (1911–1926) oraz cenzorem (1910–1930); zajmował się także malarstwem, malował obrazy dla kościołów małopolskich.
Był jednym z krakowskich naukowców uwięzionych w ramach Sonderaktion Krakau w listopadzie 1939, do lutego 1940 przebywał w obozie w Sachsenhausen. Po uwolnieniu wrócił do Krakowa, był zaangażowany w tajne nauczanie. Od 1945 ponownie pracował na Wydziale Teologicznym UJ. Z końcem 1948 przeszedł na emeryturę.
Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera PAS LD-zach-grob. Kapituły Metropolitalnej).