Jerzy Borszewski

Urodzony 23 czerwca 1915 w Nowym Targu, Jerzy Borszewski studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego (1939), gdzie przed wybuchem II wojny światowej podjął pracę w Klinice Chirurgicznej. W czasie wojny przebył do Warszawy, a w maju 1940 – do Krakowa, gdzie współpracował m.in. ze znanymi chirurgami Janem Glatzlemi i Stanisławem Nowickim. Po wojnie wrócił do Poznania, brał udział w powołaniu II Kliniki Chirurgicznej i został adiunktem (od 1950). W 1954 obronił pracę habilitacyjną. W styczniu 1955 doprowadził do utworzenia III Kliniki Chirurgicznej w Szpitalu Miejskim im. Józefa Strusia w Poznaniu i objął kierownictwo placówki. Zorganizował tam zespół lekarzy szkolących się w wanestezjologii. Był konsultantem wojewódzkim ds. chirurgii w województwie zielonogórskim oraz ordynatorem Oddziału Chirurgicznego w Poznaniu. Działał w Towarzystwie Chirurgów Polskich, m.in. przewodniczył zarządowi Oddziału Poznańskiego (1956-1957). Ogłosił 25 prac naukowych. Zajmował się leczeniem chirurgicznym zatorów tętnic kończyn, przewlekłym zapaleniem trzustki oraz oceną wycięcia żołądka przy nowotworach złośliwych.