Aleksander Jan Ronikier
Biografia
Aleksander Jan Ronikier był polskim naukowcem, działaczem sportowym i pracownikiem Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Urodził się 13 lutego 1942 roku w Nowym Targu. Jako koszykarz reprezentował AZS-AWF Warszawa, zdobywając mistrzostwo Polski juniorów (1960), wicemistrzostwo (1962) oraz mistrzostwo Polski seniorów (1967); karierę zakończył w 1970. Debiutował w reprezentacji Polski w latach 1961–1964, rozgrywając 16 meczów.
W karierze naukowej obronił doktorat w 1970 pod kierunkiem Wiesława Romanowskiego pt. Typ czynnościowy układu nerwowego człowieka a zdolność do pracy fizycznej na podstawie badań energetyki pracy, a habilitację uzyskał w 1983 pt. Czynniki warunkujące wydolność fizyczną dzieci. W 1993 uzyskał tytuł profesora nauk o kulturze fizycznej. Pracował w AWF, pełnił funkcje kierownicze: od 1975 do 1980 był wice dyrektorem Instytutu Nauk Biologicznych, w 1984 został prodziekanem ds. nauki Wydziału Rehabilitacji, a od 1987 do 1993 był dziekanem tego wydziału. Kierował Zakładem Biologicznych Podstaw Rehabilitacji (a następnie Katedrą) oraz Zakładem Fizjologii i Diagnostyki Czynnościowej.
Był współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji (1989), redaktorem naczelnym Postępów Rehabilitacji i członkiem honorowym PTRech. Od 1994 był członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W sferze sportu pełnił funkcje m.in. wiceprezesa ds. sportu (1977–1980) i prezesa Zarządu Głównego AZS (1991–1999); był także członkiem zarządu PKOL i wiceprezesem PKOL ds. współpracy międzynarodowej. Zmarł 4 października 2023 roku. Jego dziadkiem był Bogdan Jaxa-Ronikier.