Adolf Panczakiewicz
Biografia
Urodził się 10 czerwca 1885 w Nowym Targu, w ówczesnym Królestwie Galicji i Lodomerii, w rodzinie Leona i Marii z Pawluśkiewiczów. Ukończył szkołę średnią w Krakowie, a w 1914 studiował w Szkole Politechnicznej we Lwowie. W czerwcu 1914 został członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich.
6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich, walczył w 5 pułku piechoty. W maju 1915, jako podoficer w stopniu młodszego sierżanta, był rachunkowym w II batalionie tego pułku. 1 stycznia 1917 został mianowany chorążym. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) wcielony do armii austro-węgierskiej.
Od 5 do 22 listopada 1918 brał udział w obronie Lwowa na I odcinku (Dom Techników – Seminarium). Później dołączył do odtworzonego 5. pułku piechoty Legionów i uczestniczył w bojach jako dowódca kompanii technicznej. Wyróżnił się 13 grudnia 1918 w wypadowej 10 kompanii, plutonu saperów pułkowych i legii oficerskiej na Janów. Za odznaczenie w 1919 kontynuował służbę w WP; 9 grudnia 1919 formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika (z dniem 1 grudnia 1919). 14 października 1920 zatwierdzony w stopniu kapitana. W lutym 1922 zdemobilizowany i przeniesiony w rezerwie do 5 pp Leg.
W październiku 1922 przeszedł do korpusu oficerów inżynierii i saperów, wcielony do 3. pułku saperów w Wilnie i przydzielony do Szefostwa Inżynierii i Saperów Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko referenta budowlanego. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. 15 maja 1925 awansował na oficera zawodowego w korpusie inżynierii i saperów w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1919. 31 grudnia 1925 został przeniesiony do kadry oficerów saperów przy Departamencie V Wojsk Technicznych Ministerstwa Spraw Wojskowych z jednoczesnym przydziałem do Szefostwa Budownictwa Okręgu Korpusu Nr II oraz na stanowisko referenta budowlanego. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów inżynierii i saperów i 36. lokatą. W marcu 1931 został przesunięty w 3 Okręgowym Szefostwie Budownictwa ze stanowiska referenta budownictwa na stanowisko zastępcy szefa, a w sierpniu tego roku na stanowisko kierownika okręgowego urzędu budownictwa. Z dniem 31 marca 1932 został przeniesiony w stan spoczynku. Po zakończeniu służby wojskowej został zatrudniony w 3 Okręgowym Szefostwie Budownictwa na poprzednio zajmowanym stanowisku w charakterze urzędnika kontraktowego. Obowiązki zawodowe łączył z pracą społeczną na terenie Grodna w Związku Legionistów Polskich i Związku Strzeleckim jako prezes oraz w Związku Obrońców Kresów Wschodnich i Towarzystwie Przyjaciół Związku Strzeleckiego. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Grodno. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
Zmarł 16 maja 1958 w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Salwatorskim (sektor SC7, rząd 9, nr grobu 17).
Był żonaty z Władysławą z Hellwigów (1895–1966), z którą miał dwóch synów: Andrzeja (ur. 1921) i Adama (ur. 1928).